رباعی شمارهٔ ۱۱۹

شاعر در این ابیات به دنبال شخصیتی است که با پرهیزکاری، توفیق و درستی، هم‌چون امامان باقر، رضا و سجاد، دارای دانش و فهم عمیقی باشد. او از عیارهای علمی و ارزشمندی مانند صیرفی، محک و نقاد صحبت می‌کند و به دنبال افرادی است که این ویژگی‌ها را در جوامع خود داشته باشند.