رباعی شمارهٔ ۱۱۶

این شعر به موضوعی از عشق و احساسات می‌پردازد. شاعر از ساقی می‌خواهد که رنگ و زیبایی چهره‌اش را نسبت به او تغییر ندهد و نشان می‌دهد که ناله‌ها و درد دلش تاثیری ندارد. او می‌گوید که نوشیدنی یا باده‌ای که می‌خواهد بدست آورد، در صورتی که کم باشد فایده‌ای ندارد و در پایان به ساقی می‌گوید که حتی سیل هم نمی‌تواند تغییر و تحولی ایجاد کند. به طور کلی، شعر از ناامیدی و بی‌فایده بودن تلاش‌ها در عشق حکایت دارد.