رباعی شمارهٔ ۱۱۲

این ابیات اشاره به این دارند که توفیق و موفقیت زمانی حاصل می‌شود که انسان به صداقت و راست‌گویی توجه کند. در این مسیر، انسان‌های نادرست و زندیق نیز می‌توانند صادق شوند. همچنین تأکید می‌شود که اگر کسی رازها و اسرار را نمی‌داند، نباید انکار کند و بهتر است که به تحقیق و پژوهش پرداخته و از تقلید سطحی خودداری کند.