رباعی شمارهٔ ۱۱۰

این شعر بیانگر احساس عاطفی عمیق و درد دل شاعر است. او از اندوهی که به خاطر غم معشوقش بر دلش می‌آید سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که با وجود درد و زخم‌هایی که دارد، همچنان به معشوقش ارادت و عشق می‌ورزد. شاعر از تصمیمش برای تحمل این درد و حتی سجده کردن بر خاک درگاه معشوق صحبت می‌کند، زیرا بوی عشق او را اینجا حس می‌کند.