رباعی شمارهٔ ۱۰۸

در این شعر، شاعر بیان می‌کند که در عشق فقط افراد نیکو و درستکار باید قربانی شوند و افراد زشت‌خو و بدطینت حق کشتن ندارند. همچنین اگر عاشق واقعی هستی، از مرگ خود هیچ نترسی، زیرا هر کسی که کشته نشود، در واقع مرده است.