رباعی شمارهٔ ۱۰۱

این شعر به ناپایداری و بی‌وفایی زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که چرخ روزگار به خوبی نمی‌چرخد و همواره ما را دچار حادثه‌ها و چالش‌های جدیدی می‌کند. او به ما یادآوری می‌کند که نباید به چرخ روزگار و مشکلات آن اهمیت زیادی بدهیم، زیرا ارزش آن خاکی که بر سر ما می‌ریزد، هیچ است و نباید به آن توجه کنیم.