رباعی شمارهٔ ۹۵

در این شعر، شاعر از سرنوشت دردناک و تأسف‌بار خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هر روز تقدیر نامساعد او را بیشتر تحت فشار قرار می‌دهد و او را در مقام پستی قرار می‌دهد. شاعر حس می‌کند که تمام امور سفلگان و پست‌ها به او مربوط می‌شود و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که به دلیل این شرایط سخت و ظالمانه، خود او نیز به نوعی به سفلیتی گرفتار آمده است.