رباعی شمارهٔ ۹۳

خاقانی در این شعر به بیان این حقیقت می‌پردازد که زندگی انسان پر از غم و زحمت است. او اشاره می‌کند که محبت و ظلم آسمانی با هم در ارتباطند و زندگی انسان از ابتدا تا انتها تحت فشار و ستم جریان دارد. در واقع، او به ناگزیری و سختی‌های زندگی اشاره دارد که از شروع تا پایان همراه انسان است.