رباعی شمارهٔ ۸۸

در این ابیات، شاعر از عشق و وابستگی عاطفی‌اش به معشوق سخن می‌گوید. او خود را به‌عنوان مرغی در دام عشق توصیف می‌کند و به زیبایی‌های معشوقش، خصوصاً لبانش، اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نام او به خاطر این عشق در خطر ننگ قرار گرفته و تا زمانی که جانش از او جدا نشود، آرامش نخواهد داشت.