رباعی شمارهٔ ۸۶

این شعر دربارهٔ عشق و دل‌باختگی سخن می‌گوید. شاعر از بت محبوبش یاد می‌کند که وجودش برای او ارزشمند و پر از سوداست، اما واقعیت او ممکن است نادرست یا کج باشد. شاعر در یک لحظهٔ خاص با خود می‌گوید که هرچه دلش بخواهد، حکم او بر دلش حاکم است و او پذیرفته که هرچه برای او تقدیر شود، همان درست و نیکوست.