رباعی شمارهٔ ۸۵

در این بیت، شاعر به غم و اندوهی که بر دلش نشسته اشاره می‌کند. او می‌خواهد به آرامی در کنار آب و آتش بنشیند، به یاد معزی و عزیزانش که رفته‌اند. در پایان، غم را به طور مجازی به سلیمان تشبیه می‌کند که بر خاتم جانش نشسته است، نشان از عمق تأثیر این غم بر وجود او دارد.