آن نرگس مخمور تو گلگون چون است؟
بادام تو پستهوار پر خون چون است؟
دربارهٔ این سروده
در این شعر شاعر به توصیف زیباییهای معشوق میپردازد و از او به عنوان نرگسی مخمور و گلگون یاد میکند. او همچنین به رنگ و حالت بادام و پسته اشاره میکند و از او به عنوان دارویی برای جان و نور خورشید دلش یاد میکند. در نهایت، شاعر از معشوق میپرسد که حالش چگونه است و چشمانش چه وضعیتی دارند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای داروی جان و آفتاب دل من
چونی تو و چشم دردت اکنون چون است؟