رخسار تو را که ماه و گل بندهٔ اوست
لشکرگه آن زلف سر افکندهٔ اوست
در این ابیات شاعر به زیبایی چهره معشوق میپردازد و آن را به ماه و گل تشبیه میکند. زلفهای او مانند لشکری هستند که به شکار دلها میپردازند. به عبارت دیگر، زیبایی و جذابیت معشوق به قدری قوی است که دلها را تحت تاثیر قرار میدهد و آنها را به سمت خود میکشاند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
رخسار تو را که ماه و گل بندهٔ اوست
لشکرگه آن زلف سر افکندهٔ اوست
زلفت به شکار دل پراکندهٔ اوست
لشکر به شکارگه پراکندهٔ اوست