آفاق به پای آه ما فرسنگی است
وز نالهٔ ما سپهر دود آهنگی است
دربارهٔ این سروده
این شعر به بیان درد و رنج انسان میپردازد. آفاق (افقها) در برابر آه و نالههای ما دور هستند و احساس میشود که این نالهها مانند دودی در آسمان پراکنده شدهاند. امید ما در هر جایی که سختی و مانعی وجود دارد، پابرجاست و عمر ما به مانند شیشهای است که بر اثر سنگخوردگی آسیبپذیر است. در مجموع، شاعر از چالشها و ناامیدیهای زندگی سخن میگوید.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
بر پای امید ماست هر جا خاری است
بر شیشهٔ عمر ماست هر جا سنگی است