رباعی شمارهٔ ۷۲

شاعر در این شعر از احساس بیماری و تب صحبت می‌کند که دو هفته طول کشیده است. او به تبخال اشاره می‌کند که ناشی از تب است و بر اثر آن نمی‌تواند لبان محبوبش را ببوسد. در واقع، تبخال برای او به مراتب دردناک‌تر از تب قبلی است.