رباعی شمارهٔ ۶۶

این مصرع‌ها به ستایش زیبایی و جذابیت شخصی می‌پردازند. شاعر می‌گوید که صورت و موهای آن محبوب به گونه‌ای تقسیم شده که درست همانطور که خدا خواسته، زیبا و دلربا هستند. او همچنین زیبایی محبوب را به بهار تشبیه می‌کند و می‌گوید که در بهار، زیبایی شب و روز به کمال می‌رسد.