رباعی شمارهٔ ۶۴

شعر به احساسات عمیق و عشق اشاره دارد. گوینده از حالتی تب‌گونه و دردآور سخن می‌گوید که بر اثر عشقش به معشوقش به وجود آمده است. او به زیبایی و لطافت گل‌ها اشاره کرده و نشان می‌دهد که این بیماری عشق، هیچ ربطی به گل‌های زیبای معشوق ندارد و حالت بیمارگونه‌اش، با وجود زیبایی‌های گل‌ها برطرف نمی‌شود.