تشویر بتان از رخ رخشان تو خاست
تسکین روان از لب خندان تو خاست
دربارهٔ این سروده
این بیت شعر بیانگر این است که شادی و تسکین روح از زیبایی و لبخند دوست یا معشوق ناشی میشود. هرچند که دارویی برای جان از مرجان به دست میآید، اما درد دل و اندوه من از دندانهای تو به وجود آمده است. به طور کلی، شاعر به عشق و زیبایی معشوق اشاره میکند و ارتباط عمیق میان عشق و احساساتش را نشان میدهد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
هرچند دوای جان ز مرجان تو خاست
درد دل من ز درد دندان تو خاست