رباعی شمارهٔ ۶۰

در این ابیات، شاعر به عشق و عذاب ناشی از آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که با وجود این که محبوبش شبیه عیسی است، نمی‌تواند او را با روح‌القدس مقایسه کند. او از داغ عشق و ظلمی که از محبوبش دیده، به ستوه آمده و به نوعی به زحمت و درد دلبستگی‌اش اشاره می‌کند. در نهایت، به عمق اثر عشق و غم بر وجودش اشاره دارد.