مرغی که نوای درد راند عشق است
پیکی که زبان غیب داند عشق است
دربارهٔ این سروده
این شعر به توصیف عشق میپردازد و آن را به عنوان نیرویی قدرتمند معرفی میکند. عشق، مانند مرغی است که صدای درد را میسراید، پیامی است که به زبان غیب سخن میگوید و وجود انسان را به سمت هستی رهنمون میشود. همچنین عشق توانایی رها کردن فرد از束های خویش را دارد. در واقع، عشق جرقهای است که انسان را به شناخت عمیقتری از خود میرساند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
هستی که به نیستیت خواند عشق است
و آنچ از تو تو را بازرهاند عشق است