رباعی شمارهٔ ۵۵

شاعر در این ابیات از زیبایی و جذبه معشوق صحبت می‌کند و به طعنه می‌گوید که در برابر چهره او، هیچ چیز دیگر زیبایی ندارد. او به عاشقانی اشاره می‌کند که فقط در خواب می‌توانند به زیبایی او نگاه کنند. همچنین، شاعر به غیرت خورشید اشاره می‌کند که از محبت و عشق او، بسیار تحت تأثیر قرار گرفته و در نهایت از آتش عشقش می‌سوزد.