رباعی شمارهٔ ۴۶

در این ابیات، شاعر به توصیف بینی کله شاه می‌پردازد که بزرگ و برجسته است، به‌طوری‌که به هیچ وجه در پوست او جا نمی‌شود. همچنین، اشاره می‌کند که او عفریت ستم است و قدرت او مانند سلیمان است، اما در عین حال به مانند کوزه‌ای است که در بین دوستی گرفتار شده و گلوید، یعنی نمی‌تواند به راحتی عمل کند. به طور کلی، این شعر نمادی از قدرت و محدودیت‌های آن است.