رباعی شمارهٔ ۴۲

شاعر در این ابیات از درد و غم عمیقی صحبت می‌کند که ناشی از فقدان دو چیز نایاب است. این غم باعث می‌شود تا دل او به شدت مضطرب و جگرش در آتش بسوزد. او از شنونده می‌خواهد که اگر تاب شنیدن دارد، از فقدان جوانی و دوری از دوستانش سخن بگوید.