رباعی شمارهٔ ۴۰

در این ابیات، شاعر خاقانی به وضعیت خود اشاره می‌کند که دلش از درد و غم می‌سوزد و صبرش نیز نتوانسته او را آرام کند. او به پروانه‌ای می‌پردازد که وقتی شمع را می‌بیند و دلی سوخته دارد، با او همدردی می‌کند؛ این نشان‌دهنده ارتباط و هم‌ذات‌پنداری میان آنهاست.