رباعی شمارهٔ ۳۹

برداشت: شمع بی‌گناهی که از دل ناپاک می‌سوزد، در حالی که آن که دلش پر از تردید و شبهه است، حتی با داشتن ظاهری زیبا و زرین، نیز می‌سوزد.

برداشت: پروانه وقتی دید که چقدر دلش پاک است، جانش را فدای زیبایی کرد و بر سرش خاکستر محبتش را ریخت.