رباعی شمارهٔ ۳۶

شاعر در این شعر به عظمت و قدرت خداوند اشاره می‌کند. او می‌گوید که دنیا و طبیعت، همه به لطف و نعمت‌های خداوند بستگی دارند. دریا، خورشید و گل‌های زیبا نتیجه‌ی قدرت و بخشش خداوند هستند که به زندگی زیبایی و معنا می‌بخشند.