رباعی شمارهٔ ۳۴

این ابیات به بیان حسرت و غم از دست رفتهٔ جوانی می‌پردازند. شاعر می‌گوید که دوران جوانی‌اش که باید پر از شادی و زندگی می‌بود، به غصه و اندوه گذشته است. او زندگی‌اش را در مرگ و سوگواری گذرانده و همهٔ عمرش صرف خواندن مرثیه شده است.