کرمی که چو زاهدان خورد برگ درخت
نی درخور زهد سازد از دنیا رخت
دربارهٔ این سروده
این بیت به نقد ظاهرسازی و زهد نمایی اشاره دارد. شاعر بیان میکند که زاهدانی که از دنیا دلبری میکنند و تنها به خوردن برگ درخت بسنده میکنند، نمیتوانند از زهد واقعی بهرهمند شوند. اگر کسی به زیبایی و جذابیت چهرهی معشوق روی آورد ولی در عشق واقعی ناکام باشد، این زیبایی و جاذبه چه سودی دارد؟ در نهایت، شاعر به اهمیت عشق واقعی و بخت در آن اشاره میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از ابرو و چشم ار به بتان ماند سخت
چه سود که نیستش به معشوقی بخت