رباعی شمارهٔ ۲۷

این شعر به زیبایی حس دوگانه عشق را بیان می‌کند. شاعر به یک دست اشاره می‌کند که به زلف معشوق اشاره دارد و از یک پا که به وصل و نزدیکی اشاره می‌کند، یاد می‌کند. اما هم‌زمان بیان می‌کند که اکنون آن دست در غم است و آن پا بر دل او قرار دارد. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده‌ی تضاد بین شادی وصل و اندوه جدایی هستند.