کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفت
تا صد دامن ز چرخ گوهر نگرفت
دربارهٔ این سروده
شاعر در این اشعار به زیبایی و جذابیت چهره شخصی اشاره دارد که مانند ماه میدرخشد و کسی جرأت نکرده به او نگاه کند. او همچنین به این نکته اشاره میکند که خواستن از این معشوق، خالی از امید است و خامطمعی بیشتر نخواهد بود، زیرا هیچکس نمیتواند به مقام و شخصیت او دست یابد. در واقع، او به نوعی احساس ناامیدی از دستیابی به این عشق را بیان میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ناسوختن از تو طمع خامم بود
تا بنده نسوخت با تو اندر نگرفت