رباعی شمارهٔ ۲۳

این شعر بیانگر عواطف شدید و درونی گوینده است. او از آتش غم و سوز دل خود صحبت می‌کند و می‌گوید که با وجود تلاش برای صبر، درد و رنج او افزایش یافته است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که صبرش در مقابل این سوختگی جگر چندان پایدار نیست.