رباعی شمارهٔ ۱۳

در این بیت شعر، شاعر از احساسات و ویژگی‌های خود به زیبایی سخن می‌گوید. او خود را به چشم خسرو تشبیه می‌کند که در خواب است و از سمبل زیبایی و شیرینی صحبت می‌کند. همچنین، از درد و رنج خود به عنوان مجنون و زنده‌دلی و شوق خود به زلف لیلی یاد می‌کند. به طور کلی، شاعر ترکیبی از زیبایی و غم را در وجود خود احساس می‌کند.