رباعی شمارهٔ ۱۰

این بیت به این مفهوم اشاره دارد که اگر شخص در فقر و نابودی قرار دارد، باید تنها عشق و آگاهی‌اش به خدا باشد. زیرا دانشی که او دارد، اگر به غیر از خداوند باشد، ارزشی ندارد و بهتر است که از علم و دانش فاصله بگیرد تا به حقیقت بپیوندد.