رباعی شمارهٔ ۶

این ابیات به زیبایی صبح و تأثیرات هوا اشاره دارند. شاعر از صبحی رنگین و دلپذیر سخن می‌گوید که با توبه‌اش، تنش و نارضایتی عاطفی را به همراه دارد. همچنین، شاعر در توصیف ابرها از احساس عزاداری و فریبندگی هوا صحبت می‌کند. این ابیات نشان‌دهنده تضاد بین زیبایی طبیعت و عواطف درونی شاعر است.