رباعی شمارهٔ ۵

این ابیات به قدرت عشق و جذابیت زلف معشوق اشاره دارند. شاعر می‌گوید که عشق معشوق حتی افراد متدین و عرفا را تحت تأثیر قرار داده و به خلسه و شوق می‌آورد. همچنین، زیبایی چشم معشوق باعث می‌شود که عارفانی مانند بایزید بسطامی از حالت انزوا خارج شوند. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده‌ی تأثیر عمیق عشق و زیبایی بر روح و جان انسان‌هاست.