رباعی شمارهٔ ۴

برداشت: ای دوست، غم تو تمام وجودم را سوزاند، مانند شمعی که در محفل درد روشن می‌شود و می‌سوزد.

برداشت: من هرگز نمی‌دانستم که باید گریه کنم و دل سوخته داشته باشم، اما تو به من یاد دادی که چگونه این احساسات را نادیده بگیرم.