شمارهٔ ۲۱۲ - مطلع دوم

برداشت: دل تو از شادمانی آشناست، و من همچون خاکی هستم که به زندگی خشک و خسته‌ام ادامه می‌دهم، تا جایی که به مرز آتش و حرارت برسم.

برداشت: من دلم را به چهار دیوار غم تو اختصاص داده‌ام، همین وفاداری بود. حالا چرا از این دیوارها می‌گذری و مرا دچار زحمت می‌کنی؟

برداشت: من در دل آتش آرزوهایم مشغول پختن طعم‌های دلخواه هستم، حتی اگر در این مسیر، مشکلات و چالش‌ها بر سرم بریزد.

برداشت: من عمر خود را به دو بخش تقسیم کرده‌ام، یکی با تو و دیگری برای خودم. از تو می‌پرسم که دلیل و بهانه‌ات برای این جدایی چیست؟

برداشت: در دل من نشانه‌ای از غم باقی مانده است که مانند داغی سوزان است. تا زمانی که تو از رنگ نیل، بر گل تازه نشانی از گریه و ناراحتی بر جا بگذاری.

برداشت: تو مثل نوری هستی و من به مانند سایه‌ای که زیر آن زندگی می‌کنم. چشمان تو مثل ابر و اشک‌های من مانند رنگی هستند که به زندگی‌ام می‌دهند.

برداشت: اگر بر دل خاقانی بدی و زخم بگذاری، او چه کار از دستش برمی‌آید؟ آیا می‌تواند خودش را از چنگال مشکلات رها کند و به قضاوت برساند؟

برداشت: این شعر به حسرت و آرزوی وصال معشوق اشاره دارد. گویا شاعر از نرسیدن به این وصال نگران است و می‌گوید که رسیدن به این خوشبختی و عظمت، به شدت دشوار و بعید به نظر می‌رسد. احساسات شدید و اشتیاقی که در این بیت موج می‌زند، نشان‌دهنده اهمیت و ارزش عشق و وصال در زندگی شاعر است.