شمارهٔ ۱۹۱ - مطلع دوم

برداشت: ای غم تو مانند تیر بارانی است که دل ما را مجروح کرده است. طوفان غم تو باعث شده که دیگر نتوانیم اندوهی به دل خویش بیفزاییم.

برداشت: ای عشق تو، دیوانه‌ام کردی و جانم را در دام عشقت اسیر کرده‌ای. از یک نگاه تو تا صد نگاه، چشمانت تنها در یک چشم به من زل زده‌اند و به خاطر عشق تو، خون دل بسیاری ریخته شده است.

برداشت: ای سیل ستم بر جان ما ریخته شده و هر سو را پر کرده، ما حتی اگر کمترین نافرمانی‌ای کرده باشیم، باز هم خود را تسلیم این ظلم کرده‌ایم.

برداشت: در اینجا شاعر به زیبایی و جذابیت کسی اشاره می‌کند که مانند ماهی در زینت و زیبایی است. این شخص به خاطر حسادت دیگران، از زیبایی‌اش غمناک است. غمزه یا ناز او مانند تیغی است که درد و رنج را به ارمغان می‌آورد و خون دل را از دل دیگران جاری می‌سازد.

برداشت: محراب قیصر در کوی تو قرار دارد، و روز عید مسیحی به خاطر زیبایی تو جشن گرفته می‌شود. عود و بخور در موی تو جاری است و آب چلیپا نیز در اطراف تو ریخته شده است.

برداشت: اگرچه تو مانند آب نرم نیستی، اما ای آتش، از حرارت جوش خود کم کن و به آرامی باش، ای آب شرم، از چشمان زیبا ببار.

برداشت: زلف تو مانند هر درهم و برهمی است، همان‌طور که زیر هر آرزویی وجود دارد. چشمت به زیبایی‌های زندگی می‌نگرد و به همین خاطر، آب روی چهره ما ریخته شده است.

برداشت: در تلاش برای به دست آوردن عشق تو، ما هنوز در آغاز راه هستیم و افکار ما نسبت به تو بسیار خام و ناپخته است. ما تمام زیور و جان خود را به پای تو نثار کرده‌ایم، همان‌طور که خاقانی نیز در اشعارش به عشق و فداکاری اشاره می‌کند.

برداشت: امروز روز جدیدی است و بزرگترین شخصیت دین در آسمان نشسته است. ما در زمین چهره‌ای درخشان و زیبا داریم، که همچون نقره‌ای درخشان است.

برداشت: خاقان بزرگ که از آسمان صدایی به او رسید، در پای او دست‌های قدرت و سلطنت قرار دارد و روح پاکی به زمین افکنده شده است.