شمارهٔ ۱۸۳ - مطلع دوم

برداشت: غم مانند لشکری به راه افتاده و دوران سختی در حال آمدن است، روز و شب به یکسان و بی‌خواب و آرامی در انتظار او هستند.

برداشت: هر کسی که لشکرش را به خطر انداخته و آمادهٔ نبرد شده است، نشان می‌دهد که به زندگی و زمان خود ارزش قائل است و برای پیروزی در میدان جنگ تلاش می‌کند.

برداشت: وقتی غم به دل انسان وارد می‌شود، باید به آثار و تبعات آن توجه کرد؛ مانند آتش که اگر در آب بیفتد، صدای آن را می‌شنوی و نمی‌توانی ناراحتی آن را نادیده بگیری.

برداشت: در آغاز شکفتن گل‌های تازه زندگی انسان، تنها میوه‌ای که به بار آورد، غم بود و بس. این تنها نتیجه‌ای بود که از بستان وجودش به دست آمد.

برداشت: در پایان مراسم، وقتی که زندگی با تلخی‌ها و غم‌هایش به اوج رسید، ما را به دور از خود راند و گویی ساقی زمان آنگاه به ما غم را تقدیم کرد.

برداشت: نوشتن یک جرعه از دست او کافی است که ما را به فنا برساند. این همه هیاهو و جنجال برای چه چیزی است که او به راه انداخته؟

برداشت: باران غم بر روی خاکی می‌بارد که پول و سلامت را با خود می‌برد؛ تا چه زمانی این باران ادامه خواهد داشت؟

برداشت: این بیت به توصیف دنیا و زیبایی‌های آن می‌پردازد و اشاره دارد که این جهان مانند یک پنجرهٔ کوچک و شکننده نیست، بلکه یک مکان پایدار و شگفت‌انگیز است که از سرشت و ذات خداوند نشات می‌گیرد و باید با احترام و عظمت با آن برخورد کرد.

برداشت: غم و اندوه همچون آتش می‌توانند بر بدن و روح شخصی سنگینی کنند، به طوری که این درد می‌تواند شخص را به اندازه‌ای تحت فشار قرار دهد که شبیه به رسوایی یا تحقیر شود. در اینجا، اشاره به این است که غم و درد می‌توانند انسان را به زوال و فشاری ناخوشایند برسانند.

برداشت: ناحیه‌ای که تو به دنیا آمده‌ای باعث شده است که غم و اندوه را تجربه کنی. کسی که به درستی از دنیا و مسایل آن آگاهی پیدا کرد، روحش به یک مکان غم‌انگیز تبدیل شده است.

برداشت: تو کسی هستی که در کنار تنهایی‌ات، نشانه‌ای از فقر را به دوش می‌کشی. اکنون این فقر به وحدت تو نزدیک شده و اینک کتاب او در پیش توست.

برداشت: این بیت به تمجید از یک فرد هنرمند می‌پردازد که همچون درخت سرو، زیبا و خوش‌قد و قامت است. شاعر اشاره می‌کند که این شخص، با وجود هنرش، وابسته به لطف و حمایت پدرش نیست و به تنهایی به موفقیت و مقام رسیده است. البته در دل این تمجید، احترام و ارادت به پدر نیز وجود دارد.

برداشت: دین بوالحسن، بی‌پایان و پر از خوبی‌هاست و لطف و بخشش او مانند چشمه‌ای است که جان ما را سیراب می‌کند.