شمارهٔ ۱۷۷ - در مدح شروان شاه منوچهر

برداشت: این بیت به معنای این است که وجود و روح عالم به‌طور خاص مربوط به توست. به همین دلیل، باید با قدرت و شدت به این نکته توجه کنی که گوهر وجود و ارزش دل تو از خاک سرچشمه می‌گیرد. پس ای عزیز، نباید این را نادیده بگیری.

برداشت: منتظران تو در انتظار میوه‌ی ترنجی هستند که در دستان تو است. به زودی پرده‌ای را کنار بزن و خود را نشان بده.

برداشت: کیست از مردان که تیغ تو را ندیده باشد؟ و کیست از پرندگان که دام تو را نشناسد؟

برداشت: دختران زیبا با زیبایی‌های خود بر کمر شیرها زینت می‌دهند و دل شیرها را با داغ‌های عشق پر کرده‌اند.

برداشت: جلوه‌های زیبایی که در جهان می‌بینیم، ناشی از وجود توست و حالا در خیابان‌های تو، آینه‌ها از زوایای مختلف به سرعت در حال حرکت هستند.

برداشت: اگر گیسوان تو چون طلای درخشان نمایان شود، دامن روح القدس نیز درخشندگی خواهد یافت.

برداشت: باد صبحگاهی به خاطر آتش دل‌های سوخته، تمام وجودش را باخته و وقتی به موهای چین‌خورده‌ات می‌گذرد، چقدر زیبا و دلچسب می‌شود.

برداشت: از شور عشق تو، خاقانی در ستایش شاه شعری می‌سراید که گویی سحر و جادو دارد و دل را مسحور می‌کند.

برداشت: این شعر به شخصیت و ویژگی‌های سلطنت و رهبری اشاره دارد. در آن به قدرت و عظمت یک پادشاه اشاره می‌شود که در پایان زمان به عنوان یک داور و رهبر بر روی زمین حاضر می‌شود و زمین را زیر سایه‌اش قرار می‌دهد. این تصویر، تلخی و زیبایی را در خود دارد و نشان‌دهنده امید به آمدن یک نجات‌دهنده و حاکم عادل است که بر مشکلات و نابرابری‌ها فائق می‌آید.