شمارهٔ ۱۷۱ - در عزلت و قناعت و بی‌طمعی

برداشت: دیگر برای نان آبرویم را نمی‌ریزم، زیرا به جای نان، آتش را به روح طبیعی می‌دهم.

برداشت: من با وجود سختی‌ها و دردهای زیاد، حاضر نیستم که از نان کسانی که شایسته نیستند بهره‌مند شوم. هرچند ممکن است به جانم آسیب برسد، اما نمی‌توانم در کنار این نان نامناسب، احساس آشنایی و راحتی کنم.

برداشت: اگر با این پلنگی به جنگ بپردازی، باید از سگ هم قوی‌تر باشی؛ زیرا اگر از او شکست بخوری، مثل سگی خواهی بود که در پی نان به تنهایی و بدون یار می‌دود.

برداشت: در نگاه من، نشانه‌ها و زیبایی‌های طبیعت مانند ماه و خورشید اهمیتی ندارند، چرا که هر زمان که چشمم به آن‌ها می‌افتد، فقط راهی برای تأمین زندگی و نان را می‌نگرم.

برداشت: می‌خواهم از زیبایی و جذابیت عشق استفاده کنم و در گوش او زمزمه‌های عاشقانه بگویم تا صدای فقر و بی‌عنایتی دیگران را نشنوم.

برداشت: گفتم که به خاطر نان سفید، دل‌های سیاه و تیره را ترک کنم، تا زمانی که جانم در نان فراموش شود.

برداشت: نان آنها مانند برف زود ذوب می‌شود، اما صحبت‌هایشان پر از مهر و محبت است. من نه از نسل خلیفه هستم و نه دلیلی دارم که در پی نان به زندگی ام ادامه دهم.

برداشت: هر که به او ادعا کند، من جان و روح خود را برای نان و لقمه‌ای نمی‌فروشم.

برداشت: وقتی که در باد پایین می‌آیم، مانند آبی که در آسیا می‌چرخد، اگر با کسی صحبت کنم، دیگران ممکن است به من بگویند که نانی برای من نیست.

برداشت: من به خاطر نان نمی‌مانم؛ زیرا غذای واقعی در نظر حکما فراتر از نان است.

برداشت: مانند آهوان که در دشت‌ها به چریدن مشغولند، من از مکان‌های دلپذیر و لذت‌بخش نمی‌گذرم، حتی اگر به دروازه‌ای که به نعمت و روزی می‌رسد، نزدیک شوم.

برداشت: مدت زیادی است که در انتظار روزی هستم و زبانم توان بیان خواسته‌هایم را ندارد. امیدوارم که این انتظار به نتیجه برسد و روزی فرا رسد که به من نعمت و روزی داده شود.

برداشت: انسان به خاطر جستجوی لقمه‌ای از جنت و خوشی‌ها دور مانده است. من نیز به خاطر خواسته‌ها و آرزوهایم از در آرزوها و نیات خوب دور ماندم.

برداشت: انسان از بهشت به زمین آمد و من در افتادم به عذاب و رنج، او دچار مشکلات ناشی از گندم شد و من به مشکلات نان دچار شدم.

برداشت: ای خدا، اگر از حال آدم و رنج من آگاه هستی، خودت را بر من عتاب کن و با وجود غم و درد، پاداشی به من بده به مانند نانی که برای گندم داده می‌شود.

برداشت: تا کی باید از دست افراد بی‌کیفیت و بی‌ارزش آسیب ببینیم و بر چهره‌های برجسته و مشهور زخم بزنند؟

برداشت: زندگی و روزگار برای من نان نمی‌دهد و نمی‌دانم چه دلیلی دارد. ای روزگار، من هیچ بدی به تو نکرده‌ام که deserve نانم.

برداشت: در آسمان، فرشته‌ای که روزی را تقسیم می‌کند، به دلیل بدشانسی من، نشانه‌ای از روزی و نان را از من گرفت.

برداشت: ای خاقان، هوس‌ها و آرزوها مانند یک جایگاه محدود هستند که به خاطر ارزش تو نمی‌توانند به تو آسیب برسانند، پس به خاطر تأمین نیاز خود، این آرزوها را بشکن.

برداشت: اگر از افرادی درخواست نان و روزی کنی، بهتر است به خداوند توکل کنی؛ زیرا در نهایت خداوند راه بهتری برای تامین زندگی‌ات از هر مورد دیگری خواهد داشت.