شمارهٔ ۱۶۶ - مطلع دوم

برداشت: اکنون که گل‌ها شکوفا شده‌اند و دامن گلستان را پر از زیبایی کرده‌اند، من هم دست خود را به آنها نزدیک می‌کنم.

برداشت: من بدون شراب زردی که به زمین می‌افشاند، مانند بادی نیستم که انگورها را پخش کند.

برداشت: به ویژه اینکه در هر سمت و سو، صد باربد با هزار دستان نشسته است.

برداشت: آسمان مانند شاخی پر از شکوفه، ستاره‌ها را بر زمین می‌بارد.

برداشت: رنگ سیاه لاله به دل مشتری آمده است، مانند کیوان (زحل).

برداشت: در باغ، گل نرگس شبیه به چشمی است که مژگانش به سمت پایین افتاده است.

برداشت: بر روی قد گل، لباسی از ابریشم زربفت پوشیده شده که دور تا دور آن را زینت می‌بخشد.

برداشت: گل و سبزه و بنفشه با هم رنگارنگ و زیبا هستند، مانند رنگ‌های مختلفی که در رنگین‌کمان دیده می‌شود.

برداشت: زمان شادی و خوشی است، روزهای لذت‌بردن فرا رسیده و دوره شکوفایی گل‌ها و فصل بهار است.

برداشت: پس از این، من و آستین پر از زر خاقانی و درگاه محبوبم خواهیم بود.

برداشت: در باغی که به ستایش او پرداخته شده، پرنده‌ای مانند کَفش‌دار نغمه‌هایی سروده است.

برداشت: این بیت به این معناست که موفقیت‌ها و دستاوردهای بزرگ عبارتند از فهرستی که به خاطر نوشته‌های فردی به نام "موفق الدین" به وجود آمده و نشان‌دهنده مسیر خوشبختی و سعادت اوست.

برداشت: عبدالغفار که به خاطر کمالش از عدم به سوی وجود گریخته، نشان‌دهنده نقص و کاستی است.

برداشت: بر روی فرش شکوه، نه اینکه آسمان شش بار به اندازه و امکان ضربه‌ای بزند.

برداشت: امیدوارم که در دشواری‌های زندگی، به لطف او و نعمت‌هایش برایم سهل و آسان شود.