شمارهٔ ۱۶۵ - در ستایش موفق الدین عبد الغفار

برداشت: ای نماینده عیسی، تو از دو مرجان (یعنی مروارید و یاقوت) این گوهر را با آتش به آب حیات تبدیل کرده‌ای.

برداشت: تو مانند زهر، ولی در عین حال، داروی درد من نیز هستی. درد تو می‌تواند درمان کننده‌ی زخم‌های من باشد.

برداشت: از جام تو، نوشیدنی ناب و خالص‌تر است و در دام تو، شکار به راحتی به دام می‌افتد و بی‌جان می‌شود.

برداشت: در نگاه تو، دل‌ها به شوق آمده و زیبایی لب‌هایت آنقدر جذاب است که همه آماده‌اند تا برای یک بوسه، هزینه‌ای بدهند.

برداشت: رابطه‌ات با معشوق آن‌قدر باشکوه است که همچون پرنده‌ای در آشیانه‌ای زیر سایهٔ سلیمان زندگی می‌کند.

برداشت: در حالی که تو را قبول دارم، عقل را به شکلی درآورده‌ای که کفر و ایمان را ناچیز نشان می‌دهد.

برداشت: به خاطر سختی‌هایی که تو به وجود آورده‌ای، میان عاشقان شباهت صورت و گریبان به هم پیوسته است.

برداشت: اگر نمی‌خواهی دچار مشکل و درگیری شوی، پس باید مواظب رفتار و سخن‌ گفتنت باشی و از ایجاد ناراحتی و جنجال پرهیز کنی.

برداشت: خاقانی در علاقه‌اش به تو، فراتر از مسایل وصال و جدایی مشغول است.

برداشت: راهی وجود دارد که به خانه خدا می‌رسد و برای رسیدن به آن، نیازی به زحمت و دشواری سفر نیست.

برداشت: این عبارت به یک فرد با ویژگی‌های برجسته و موفق اشاره دارد که در میان دیگران نیز به عنوان یک شخصیت ممتاز شناخته می‌شود. او به قرآن کریم وابسته و از علم و دانش بالایی برخوردار است و در کنار هم‌عصرانش جایگاه ویژه‌ای دارد.

برداشت: عبد الغفار مانند آسمان است که در برابر مقام و منزلت او در حال حرکت و گشت و گذار می‌باشد.

برداشت: صدری که به خاطر خلقتش لایق ستایش و تحسین شد، پایه‌ها و اصول اساسی را تحت تأثیر قرار داد.

برداشت: زمانی که به یاد جوانی‌ام می‌افتم، مانند آن است که به یک دهقان پیر دست بزنم.