شمارهٔ ۱۵۹ - در ستایش جلال الدین ابوالفتح شروان شاه

برداشت: عشق را گسترده کن و با پا بر زمین بکوب، هان! بیا خانه را بفروش و برف‌هایی که بر روی آن نشسته را از بین ببر.

برداشت: برای این که دل خود را در حضور چنین معشوقی خوشحال کنی، خود را آماده کن و با عشق و جان، بهترین هدیه را برای او بیاور.

برداشت: برخیز و به دشت عشق برو و مکانی برای گوسفندانت بساز، چرا که به خاطر زیبایی تو، دیگر جایی برای آنها در این دنیا باقی نمانده است.

برداشت: زندگی را از جنبه‌های تلخ آن ننگر و آن را به خاطر نیاور، زیرا کلبه‌ی قصاب را نباید در مقام و جایگاه عیسی قرار داد.

برداشت: هیچ شخصی که روحش شاداب و دلی شاد داشته باشد، از نعمت‌های آسمانی بهره‌مند نمی‌شود، زیرا پایه و اساس وجود او چینش و استحکام زیادی دارد.

برداشت: به اندازه بخور و خوراک کن، زیرا سفره‌ی زندگی از آنچه خوشمزه است خالی است و تنها طعم تلخ و ناگوار باقی مانده است.

برداشت: برای تو شایسته است که تاج و امان شاه را بپذیری و باید در دل، عشق و جان خود را به مدح و ستایش منوچهر اختصاص دهی.

برداشت: پادشاهی که فرمانروای فرشتگان است، همانند شیر در دنیا می‌تازد و در حکمرانی خود همچون خسرو بخشنده‌ای است. او مانند رستم، دشمنان را از سرزمین خود می‌راند.