شمارهٔ ۱۴۶ - در شکایت از روزگار و دوستان و ستایش تهمتن پهلوان

برداشت: روز من به خاطر غم‌های عمیق و درونی‌ام سپری می‌شود و هیچ‌کس نیست که در این غم‌هایم شریک شود. رازها و احساساتم از دل خارج شده و دیگر کسی را ندارم که به من عشق ورزد.

برداشت: در هر جلسه‌ای که حضور پیدا می‌کنم، شمعی وجود ندارد که نورافشانی‌اش را ببینم و در هر خانه‌ای که می‌روم، ماهی نیست که نوری از خود ساطع کند.

برداشت: در دل دریاچه عشق خود، تلاش‌های زیادی کرده‌ام و به سواحل آرزوهایم، گنج‌هایی ورای انتظار آورده‌ام، اما در نهایت چیزی ارزشمند و گرانبهایی برای خود نیافتم.

برداشت: من جز غم چیزی برای امید نمی‌بینم و هیچ چیز دیگری جز دل نیلوفری را برای خورشید ندارم.

برداشت: یاران به زرق و برق و طلا و جواهر توجه دارند، اما من تنها به دنبال روح و جان هستم و نمی‌توانم چیزی جز صورت زیبا ببینم.

برداشت: از هر کسی که کمک بخواهم، فقط ظلم و ستم می‌بینم. افسوس که نمی‌توانم ناراحتی‌ام را به کسی بگویم، چون در میان ما داوری نیست که به دردم برسد.

برداشت: من دل خود را بر دشمنان می‌زنم و مانند دوستان نمی‌بینم. چون نمی‌توانم با بهترین‌ها زندگی کنم، با بدترین‌ها کنار می‌آیم.

برداشت: هر گلی را که می‌بینم بدون آنکه کژدمی در آن باشد، نمی‌پسندم. و هیچ طبیبی را هم نمی‌خواهم که در کارش صداقت و خلوص نداشته باشد.

برداشت: من در سرزمین شروان به شدت تنها و غمگین هستم و هزاران خشم و ناراحتی در درونم دارم، اما هیچ کسی برای دل‌خوشی و دل‌داری کنارم نیست.

برداشت: دوستانم مانند شمشیری تیز به مقابله با ترفندهای دشمن می‌آیند و من جز قهرمان ایرانی حامی دیگری ندارم.