شمارهٔ ۱۳۶ - در رثاء خانوادهٔ خود

برداشت: بدون باغ زیبای تو، دنیا را نمی‌توانم ببینم و بدون نشان غم تو نیز هیچ‌گاه نمی‌توانم آرامش داشته باشم.

برداشت: بدون وصال تو، شادی تن ناپایدار و حقیقی نیست. دل شاداب را در این حال نخوانید.

برداشت: بدون محبت تو، زندگی مانند آبی است که از شعله‌های غم نجاتی ندارد.

برداشت: دل من با بوی تو زنده و شاداب شده است، چون این بوی تو از درون دل من برمی‌خیزد و قابل مشاهده نیست.

برداشت: بی‌حضور تو، زندگی برایم بی‌معناست و هیچ رنگی از حیات ندارد.

برداشت: تا زمانی که جان من در خطر است، درد و غم عشق تو را نمی‌بینم.

برداشت: بر چشم خود مانند کبوتر، جز نام تو چیزی را همیشگی نمی‌بینم.

برداشت: قد تو بی‌سرو است اما زیبایی و جعد موهای تو همچون شمشاد در چهره‌ات در باغی بهشتی به نظر می‌رسد.

برداشت: یک دانهٔ آفتاب را بدون تو، بر گردن آسمان نمی‌توانم ببینم.

برداشت: از دل خود دانهٔ عشق را می‌کاشتم و در سال‌ها خوشه‌ای از شادی برداشت می‌کنم.

برداشت: در دل خود، وقتی به تصویر تو نگاه می‌کنم، جز چهرهٔ جانم را نمی‌بینم.

برداشت: در آینهٔ تصورات تو، جز موهایی خیالی از خودت را مَیَنما.

برداشت: تا زمانی که وصل تو از آن دنیا به من نرسد، دل را به این دنیا مشغول نکن.

برداشت: جز اشک وداع من و تو، چیزی از طوفان و آشفتگی‌های جهان نمی‌بینم.

برداشت: وقتی راز دل خود را فاش کنم، جز یاد تو در ذهنم نخواهد بود.

برداشت: اگر عمرم را به خوشی‌های تو بگذرانم، هرگز نمی‌توانم آرزوی تو را فراموش کنم.

برداشت: تو گفتی که با کسی دیگر ارتباط برقرار می‌کنی، اما نگو که من را در خیال خود نیز نمی‌گنجانی.

برداشت: بدون تو، زندگی برای من خوشی ندارد و از خواب و خیال تو هم چیزی نمی‌بینم.

برداشت: خاقانی را از دل چه می‌پرسی، که او را هیچ‌کس به آن شکلی که هست نمی‌بیند.

برداشت: در زمانی که نمی‌خواهم دشمنان را ببینم، به دل دوستان نیز توجه نمی‌کنم.

برداشت: درد و غم کسی که نگران تو باشد در هیچ‌جای دیگری جز در خاک تبریز دیده نمی‌شود.