شمارهٔ ۱۳۳ - مطلع دوم

برداشت: با اینکه غم و اندوه مانند موهای من را پر کرده است، اما تو از روی بدی و ظلم هنوز هم بر من کم‌لطفی نمی‌کنی.

برداشت: برای اینکه لب‌هایم کبود نشوند و تب نکنند، دندان‌هایت را اگر سفید نکنید، هر لحظه در خطر هستم.

برداشت: اگر چهرهٔ غمگینان را ندارم، این به این معنا نیست که من از تو شادمان نیستم.

برداشت: می‌دانی چرا رنگم سرخ است؟ زیرا به خاطر غم‌های زیادی که دارم، آتش در دل‌ام زبانه کشیده است.

برداشت: از سختی و ظلمی که تو به من روا داشته‌ای، دوران عمرم در بالای سرم مانند آفتاب درخشان است. ای کاش رحم کرده و مرا از این وضعیت رهایی بخشی.

برداشت: خاقانی را با مژگان زیبایت به درد آوردی، تا جایی که از جان خود هم پشیمان شده‌ام.

برداشت: در ذهن او عشق تو مانند آتش و آب در حال افروختن و جاری شدن است و همواره احساساتش را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: از آن آتش و آب، درختی بلند و سرسبز به وجود آمده که از لطف بهاء دین رطوبت می‌گیرد.

برداشت: چراغ ملت‌ها، امامی کامل است و کلید آرزوها و هدف‌های بزرگ، شخصی با ارزش و کریم می‌باشد.