شمارهٔ ۱۳۲ - در ستایش بهاء الدین محمد دبیر خوارزم شاه تکش بن ایل ارسلان

برداشت: انسان در اصل مانند یک کودک است و تمام علمی که دارد، ناشی از پیوند و وابستگی او به دانایی توست. در واقع، معرفت او به شدت وابسته به تو و آموختن از تو است.

برداشت: عیسی که در اینجا به او اشاره شده، در واقع از عشق و محبت تو به دنیا آمده و مریم نیز نمادی از شگفتی و زیبایی وجود توست.

برداشت: زمانی که چشم تو اشک عشق را بر زمین می‌ریزد، زلف تو رنگ عزا و اندوه به خود می‌گیرد.

برداشت: تو با زیبایی‌ها و جذابیت‌های خود همچون طاووس و بهشت هستی، اما در عین حال، با ویژگی‌هایی هم روبرو هستی که شبیه به مار هستند.

برداشت: در قلب ما همچون درخت طوبی، یاد تو وجود دارد حتی زمانی که در سختی‌ها و مشکلات قرار داریم.

برداشت: در شب گذشته، موهای مجعد و پیچ‌خورده‌ات را به گونه‌ای آراسته‌ای که همچون رشته‌های آفتاب به نظر می‌رسد.

برداشت: شخصی که به حقیقت ایمان دارد، در جایی که نور خورشید هم وجود ندارد، همچنان به ایمان خود پابرجاست و به حقیقت واقف است.

برداشت: جان من به خاطر آرزوی یک جرعه شراب، مانند خاکی می‌شود که در انتظار باران است، در حالیکه تو به طور مداوم شادی و نشاط را برای دیگران به ارمغان می‌آوری.

برداشت: با لذت از طعنه‌های تو، دل من به شدت آسیب دیده و در حسرت پیدا کردن درمانی برای این درد هستم.

برداشت: خاقانی شاعر بزرگ به مقام و منزلت یک شخص اشاره می‌کند و می‌گوید که خاک درگاه تو برای او ارزشمندتر از هر جایی است، حتی اگر آسمان باشد. به عبارتی دیگر، مقام و محبت تو برای او از هر چیز دیگری بالاتر است.

برداشت: با اینکه دنیا به تمجید و ستایش از بزرگ‌ترین فیلسوف مشغول است، هرگز نمی‌تواند از وسعت فکر و اندیشه او کاسته شود.

برداشت: محمد مقصود، که عزت و بزرگی را به ارمغان آورده، در حقیقت، نظم و ترتیبی برای کل جهان ایجاد کرده است.