شمارهٔ ۱۳۰ - مطلع دوم

برداشت: ای لب و زلف تو همچون مهره و افعی است، که در آن تفاوتی نیست. افعی تو، دام دیو است و مهرهٔ تو در واقع نماد قدرت و جواهر است.

برداشت: درختی که تو بر آن نشسته‌ای، مانند خانه‌ای زیبا و جذاب در یمن است، و جزع تو مانند حجره‌ای است که در آن، بت هندی خوابیده است.

برداشت: مریم حامله است و از محبت تو، لعل (که به معنی گوهر سرخ و نماد عشق است) شکل می‌گیرد. پس از این بوسه‌ها، عیسی به وجود خواهد آمد و تو به خاطر عشق و زیبایی‌ات مورد توجه قرار خواهی گرفت.

برداشت: این مصرع به احساس پوچی و ناپایداری در عشق اشاره دارد. می‌گوید زبان تو چیزی جز زبانی بی‌معنا نیست و آنچه که من را زنده می‌کند، در این کلمات گم شده است. هر آنچه از وجود من باقی مانده، به خاطر لب‌های تو و عشق تو به من احساس کمبود می‌کند. این احساس ناپایداری و عدم قطعیت در رابطه‌ی عاطفی را به تصویر می‌کشد.

برداشت: من از تو مثل سایه پیروی می‌کنم و نمی‌خواهم که آسیب ببینم، نه از آتش شوم، و نه از خطراتی که ممکن است پیش بیاید.

برداشت: آیا ضرری بر تو دارد اگر به خاطر پذیرش چیزی، به مانند یک سگ عمری را هدر دهی؟ از تو فقط باید انتظار احترام و شرافت باشد.

برداشت: در جستجوی تو، کار من به جای خوبی نرسید و از دلتنگی و جدايي به حالتی شبیه سگ سرگردان مبتلا شدم.

برداشت: عشق به گونه‌ای در دل نقش بسته که همانند حروف الفبا، هویت و معنا را برای ما به ارمغان می‌آورد. این احساس عمیق و اساسی همچون حروف عین و شین و قاف در سر ما، نماد شناخت و آگاهی در قلبمان است.

برداشت: خونی که به خاطر تو ریزان شده، شبیه لعل و جواهر است. دیگر داستان این خون را روایت نکن، زیرا آنچه از لعل تو به وجود آمده، بازگو کننده‌ی حقیقت آن خون است.

برداشت: ماهی و خون را باید به شاه بکنیم، زیرا او عاقل و دوراندیش است. ماه همان دلیل نعمت‌ و برکت است.

برداشت: ابر رعد و برق، همچون نیزه‌ای تیز و برنده است. دریاهای گنج‌های گرانبها در دل‌ها وجود دارند. روح ملایکه به جمعیتی از جنگاوران تبدیل می‌شود، که نوری همچون ستارگان را حمل می‌کنند.