شمارهٔ ۱۲۹ - در ستایش سلطان غیاث الدین محمد بن محمود بن محمد بن ملک شاه سلجوقی

برداشت: پرنده‌ای در آسمان مشغول رقص و شادی است و در آغاز صبح صداهای بلبل به گوش می‌رسد. این زمان، شبیه اوقاتی است که برای سرور و ترانه سرایی مناسب است.

برداشت: در کنار جام، تصویر ستاره درخشان شب نمایان شده است. برخیز و به درون پرده برو تا با آهنگی عمیق و دلنشین، نغمه‌ای را اجرا کنی.

برداشت: هدیه‌ای به دل برسان که نشان از محبت دارد، گفتاری که سبک و دلپذیر باشد و به اندازه‌ای سنگین و باارزش باشد که بر دوش کمر خم کند.

برداشت: اگر روزی به خاطر مشکلات و سختی‌ها به قهری بیفتی، به دل خود بگو که لحظه‌ای شادی را از آسمان بربای تا این دو دم را غنیمت شمار.

برداشت: به صبح نزدیک می‌شویم که طاووس زیبایی خود را به نمایش می‌گذارد و از آن زیبایی‌ها می‌توانیم در مجلس شادی و خوشبختی بهره‌مند شویم.

برداشت: لؤلؤ در آتش می‌درخشد و دعاهایی که ابراهیم می‌خواند، مرغ خوش‌صوتی در دستان سطل شراب است. بادی که از طرف عیسی دمیده می‌شود، عطر گل‌ها را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: ای ساقی، تو مانند گل هستی، پس باید نایب آن نیز باشی. جامی که در دست داری را به من بده تا بیفشانی و جانم را زنده کنی.

برداشت: نوبر دوران قدیم فقط یک جام شراب است که درونش آبی خشک و آتشینی وجود دارد.

برداشت: قلهٔ می‌خانه، مسیر راه خاقانی است تا به جایی برساند که دلی پر از آتش و اضطراب از عقل به حالت بی‌ثبات و ناپایدار درآید، مانند جیوه‌ای که به شدت در حال حرکت است.

برداشت: این بیت به تصویر کشیدن حالتی از زیبایی و ارزش است. جان صدف به گونه‌ای است که همچون گوهر در عمق دریا قرار دارد و درخشش آن مانند زر بر تن ماهی خودش را نشان می‌دهد. اینجا اشاره به ارزش واقعی درون و زیبایی پنهان است که در عمق وجود انسان‌ها و هستی نهفته است.

برداشت: به من خون رزان بده تا که بتوانم خون جاری‌ام را پاک کنم و زنگار هوس را بزدایم و به زخم ستم مرهمی بگذارم.

برداشت: هرچند عقل و دانش در کلام و نوشته محدود است، اما می‌توان با مهارت و هنر خود، در این کلام، به عمق و جاذبه‌های زیبای بغداد و ویژگی‌های خاص آن اشاره کرد، به‌طوری‌که مانند جام‌جم، نماد زیبایی و کمال باشد.

برداشت: چشمه‌ای از نور و مهربانی خورشید وجود دارد که مانند آبی زلال و گرانبهاست و روح را پر از زندگی می‌کند، همچنین مانند کلیدی است که درهای بخشش و مهربانی را باز می‌کند.

برداشت: در روز عید، وقتی که همه چیز در حال جشن و شادمانی است، من با خراب کردن خط و نشان‌هایی بر در و دیوار، می‌خواهم نشان دهم که همه چیز در این دنیا تحت تاثیر سرنوشت و تقدیر قرار دارد.

برداشت: این بیت به توصیف شخصیت‌ها و افسانه‌های بزرگ تاریخ و اساطیر ایران می‌پردازد. شخصیت‌هایی همچون خسرو که نماد رهبری و قدرت است، جمشید که نشانگر دوران طلایی و شکوه ایران است، سام تهمتن که به عنوان یک جنگجوی قهرمان شناخته می‌شود، حسام که سلاحی نمادین در سطوح دوستی و وفاداری است، خضر که نماد زندگی جاویدان و دانایی است، سکندر که به عنوان یک فاتح مشهور است و شاه فریدون که به خاطر عدل و انصافش در تاریخ شناخته می‌شود، به علاوه علم که نمایانگر دانش و آگاهی است. این شخصیت‌ها به نوعی نشانگر عظمت و شکوه تاریخ و فرهنگ ایرانی هستند.